English: scroll down

Foto: Carla Pleijers van VakantieAnders en Mirjam Castein, mijn zus waarmee ik op vakantie was.

Over droogte, een cacaoceremonie en haalbare dromen

​Als ik ’s ochtends wakker word en nog even heerlijk in mijn tent kan blijven liggen, open ik de nieuwsapp op mijn telefoon. Terwijl ik de wind door de bomen hoor waaien boven mijn tent, valt mijn oog op twee berichten: in Venray woedt een bosbrand die ze maar niet onder controle krijgen: honderd hectare bos is al in de as gelegd. En iets verderop eisen de tuinders in Zuid-Holland een uitzondering op het sproeiverbod, omdat anders hun volledige oogst verloren gaat. Hier in Drenthe zijn me de velden met slappe suikerbieten en verlepte hennepvelden ook niet ontgaan. ​Op Bluesky roept iemand vertwijfeld: “Twintig jaar geleden wilde niemand luisteren, en nu is het te laat!”

​En ja, het is pittig wat er op ons afkomt. Niet alleen de aanhoudende droogte, maar ook onze vervuilde rivieren, het feit dat we in sommige gebieden de eieren van onze eigen scharrelkippen niet eens meer mogen eten… de lijst is lang. Maar ik weiger simpelweg om weg te zakken in verlammende collapse awareness.

​Ondergronds mycelium

Ik ben oprichter van Stichting Impact033, die actief is in het stroomgebied de Eemvallei. Impact033 is onderdeel van de Proeftuin voor Transitieversnelling (internationaal bekend als Bioregional Learning Center for the North Sea Delta).   ​Met Impact033 bouwen we aan een ondergronds mycelium voor de toekomst: een levend netwerk waarin inwoners, organisaties, de overheid en de wetenschap onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Net zoals schimmeldraden in het bos voedingsstoffen en informatie uitwisselen om het hele ecosysteem sterk en veerkrachtig te houden. ​Als we de handen ineenslaan, kunnen we ons gezamenlijk met alle partijen in de regio inzetten voor onze toekomst en onze basisbehoeften. En dat blijkt: de afgelopen drie jaar is het gelukt om samen met onze samenwerkingspartners coalities op te zetten rond zorg, energie, voedsel, werk en water, het zgn. lemniscaatmodel. Als deze coalities nog breder uitgebouwd worden, is er een nog sterker mycelium waardoor we met elkaar een slimme energietransitie vormgeven, directe en korte lijnen leggen tussen boer en burger, zelforganiserend met bedrijven en inwoners het personeelstekort aanpakken, met grote én kleine zorgpartijen de groeiende zorgvraag opvangen, en schouder aan schouder werken aan schoon water.

Utopie

​Een utopie? Een gevecht tegen windmolens, als een moderne Don Quichotte? Soms bekruipt me dat gevoel wel. ​De afgelopen twee weken ben ik door het stroomgebied van de North Sea Delta gereisd. Het waren twee intensieve weken vol bijzondere ontmoetingen. Lees mijn verslag in de vorige 13 blogs. Ik heb ontzettend veel geleerd over onze huidige ketens en hoe muurvast die soms zitten. Hoe ontzettend taai het is om iets nieuws neer te zetten (daar weet ik als pionier en coalitiebouwer inmiddels alles van) én hoe de prehistorische en historische wortels van een plek de stemming en de zelfredzaamheid van haar inwoners bepalen.

​Vervolgens zag ik een parade van ambachtelijke werktuigen door de eeuwen heen. Het voelde alsof ik diep verbonden werd met de manier waarop de mens al duizenden jaren samenwerkt met de aarde en de natuur. En toen… viel ik in slaap.

​Ik schrok pas wakker toen de ceremonie was afgelopen. Eerst voelde ik een vlaag van teleurstelling. Ik had me zo ingesteld op grootse beelden en heldere doorbraak-inzichten! ​Maar toen ik na afloop terugliep naar mijn tent, daalde het inzicht alsnog in alle rust in: misschien moet ik het lemniscaat niet zien als een nieuw, alomvattend samenlevingsmodel, maar simpelweg als een werkwijze om ijzersterke coalities te bouwen die er écht toe doen. ​Die gedachte bracht direct een diepe rust. Het voelde ineens niet meer als een onmogelijk zware berg, maar als iets wat ontzettend haalbaar en toepasbaar is.

Een groeiend mycelium

​Als ik alles van de afgelopen weken laat landen—van de meanderende beekdalen in Drenthe en de pioniers op de polderklei in Oosterwold, tot de verstilling op het zomerfestival—dan is de cirkel rond. Het hoeft niet groter of ingewikkelder te zijn dan het is.

​Volgende week, na mijn vakantie, ga ik met mijn collega’s mijn avonturen en reflecties delen en afstemmen. Ik kijk er enorm naar uit om mijn avonturen, observaties en reflecties van de reis met hen te delen en de koers scherp af te stemmen. Met frisse moed en opgeladen batterijen gaan we samen verder met waar we goed in zijn: het bouwen van sterke, actiegerichte coalities.

​Bovendien bouwen we aan een ondersteuningshub voor alle initiatieven en coalities in het stroomgebied van de Eemvallei. Op onze eigen vierkante kilometers in de Eemvallei maken we het verschil. Het mycelium is er en groeit. We hoeven het alleen te voeden en te verzorgen.

* – * – *

This is the English version of this article:

​An Underground Mycelium for the Future: On Drought, a Cacao Ceremony, and Achievable Dreams

​When I wake up in the morning and can still lie comfortably in my tent for a while, I open the news app on my phone. As I listen to the wind blowing through the trees above my tent, two headlines catch my eye: in Venray, a wildfire is raging out of control, with a hundred hectares of forest already reduced to ashes. And a little further along, growers in the province South Holland are demanding an exemption from the hosepipe ban, otherwise their entire harvest will be lost. Here in Drenthe, the fields of limp sugar beets and withered hemp fields haven’t escaped my notice either.
​On Bluesky, someone calls out in despair: “Twenty years ago nobody wanted to listen, and now it’s too late!”

​And yes, what is coming at us is tough. Not just the ongoing drought, but also our polluted rivers, the fact that in some areas we are no longer even allowed to eat the eggs from our own free-range chickens… the list is long. But I simply refuse to sink into paralyzing collapse awareness.

​Underground Mycelium

​I am the founder of Stichting Impact033, which is active in the catchment area of the Eem Valley. Impact033 is part of the Living Lab for Transition Acceleration (internationally known as the Bioregional Learning Centre for the North Sea Delta).
​With Impact033, we are building an underground mycelium for the future: a living network in which residents, organisations, local government, and academia are inextricably linked. Just like fungal threads in the forest exchange nutrients and information to keep the entire ecosystem strong and resilient.
​If we join hands, we can collectively commit to our future and our basic needs alongside all parties in the region. And it shows: over the past three years, we have succeeded in setting up coalitions around healthcare, energy, food, work, and water with our collaborative partners—the so-called lemniscate model. If these coalitions are expanded even further, an even stronger mycelium will emerge, allowing us to shape a smart energy transition together, create direct and short lines between farmer and citizen, tackle the labour shortage in a self-organised way with businesses and residents, absorb the growing demand for healthcare with both large and small healthcare providers, and work shoulder to shoulder for clean water.

​Utopia

​A utopia? A fight against windmills, like a modern-day Don Quixote? Sometimes that feeling creeps up on me.
​Over the past two weeks, I have been travelling through the catchment area of the North Sea Delta. They were two intensive weeks full of special encounters (you can read my reports in the previous 13 blogs). I have learned an incredible amount about our current supply chains and how completely stuck they can sometimes be. How remarkably tough it is to build something new—as a pioneer and coalition builder, I now know all about that—and how the prehistoric and historical roots of a place determine the mood and self-reliance of the people who live there.

​The Mirror at the Summer Festival

​I brought all those impressions, insights, and underlying feelings with me to the VakantieAnders summer festival this week. A week filled with workshops centred on personal development—not only from a psychological angle but also from systemic and energetic perspectives. For me, it was a wonderful space to reflect on my major question: How do I weave my bioregional journey through the landscape into the daily practice and activities of Impact033?
​And: Am I engaging in a Don Quixote-style crusade with the lemniscate model? After all, the pioneers I visited over the past few weeks each had their own compact mission: clear, defined, and therefore manageable. I had already completed an equine coaching session and spent a few evenings staring into the campfire.
​So this afternoon, I took part in a cacao ceremony. I drank the cacao, lay down on my mat, and let myself be carried away by the sounds of the instruments while keeping my focus sharp on my question.

​Collaboration with Earth and Nature

​At first, extraordinary images appeared. I saw an old tree trunk with a hollow centre, and when I looked through it, I arrived in an infinite starry sky—a flight into the dark, silent universe. Next, I saw a parade of artisanal tools through the ages. It felt as though I was being deeply connected to the way humanity has collaborated with the Earth and nature for thousands of years.
​And then… I fell asleep.
​I only startled awake when the ceremony had ended. At first, I felt a wave of disappointment. I had primed myself for grand visions and clear breakthrough insights!
​But as I walked back to my tent afterwards, the insight settled in all the same, in quiet peace: perhaps I shouldn’t view the lemniscate as a new, all-encompassing model for society, but simply as a methodology to build rock-solid coalitions that truly matter.
​That thought immediately brought a deep sense of calm. Suddenly it no longer felt like an impossibly heavy mountain, but like something immensely achievable and practical.

​A Growing Mycelium

​When I let everything from the past few weeks land—from the meandering stream valleys in Drenthe and the pioneers on the polder clay in Oosterwold, to the stillness at the summer festival—the circle is complete. It doesn’t need to be bigger or more complicated than it is.
​Next week, after my holiday, I will share my adventures and reflections with my colleagues to align our path. I am really looking forward to sharing my observations and reflections from the journey with them and fine-tuning our direction. With renewed courage and recharged batteries, we will continue together with what we do best: building strong, action-oriented coalitions.
​Furthermore, we are building a support hub for all initiatives and coalitions in the watershed of the Eem Valley. On our own square kilometres in the Eem Valley, we are making the difference.
​The mycelium is here and growing. We only need to nurture it and feed it.